آخرین مطالب
لباس محلی مردان آذربایجانی
لباس مردان نیز از یک شلوار مشکی گشاد پیراهن سفید یقه ساده دکمه دوبل با آستین های گشاد یک جلیقه کوتاه مشکی و یک کلاه نمدی تشکیل می شده است. لباس مردان در زمستان یک قبای بلند ساده بر روی لباس اصلی بوده که با شال ابریشمی دور کمر بسته می شده است. [ ] بختیاری
لباس مردان بختیاری شامل کلاه نمدی چوقا شال و شلوار گشاد سیاه رنگ معروف به (دبیت) و کفشی به نام گیوه است و لباس زنان بختیاری شامل ل چ ک زیرلچک مینا بندسوزن دستمال پیراهن شلوار ق ری و کفش است. [ ] تن پوش مردان بختیاری سرپوش مردان بختیاری کلاهی نمدی است که به آن کلاه خسروی هم گفته می شود وبه رنگ های مشکی و قهوه ای روشن و تیره و سفید است. مردان بختیاری پیراهنی بنام چوقا به تن می کنند که دست بافت زنان عشایر است که از پشم بز به دو رنگ سیاه و سفید تهیه می شود و خاصیت ضد باران دارد و گرما را در زمستان نگه می دارد و در تابستان رطوبت و خنکی را حفظ می کند. نقش های چوقا ستون هایی کوتاه و بلند هستند و طرح این ستون ها رااز ساختمان های دوره هخامنشی می دانند که درآن سیاهیهاروبه پایین وسرنگونی وسفیدیهاروبه بالاوسربلندی دارد. پوشش پایین تنه از شلواری به نام شولار دبیت به رنگ مشکی استفاده می شود که شلواری گشاد و بسیار آزاد است. وپوشش پا گیوه است که در تابستان رطوبت و خنکی را حفظ می کند و در زمستان گرما را نگه می دارد. تن پوش زنان بختیاری پوشش سر لچک و مینا لچک کلاهی است که زیر مینا استفاده و با انواع سکه های قدیمی مروارید سنگ و پولک تزیین می شود و انواع مختلف دارد. سیخکی ریالی صدف که رایج ترین آن ریالی است که از سکه های قدیمی استفاده می شود. مینا روسری از جنس حریر و ابعاد بسیار زیاد به شکل مستطیل است که به صورت بسیار خاصی بسر می کنند مینا را با سنجاق محکم به توسط بندی از یک سوی لچک به سوی دیگر آن از پشت سرشان می آویزند که به آن سیزن گفته می شود. وبعد موهای جلوی سر را تاب می دهند و از زیر لچک بیرون می آورندودر closhe پشت مینا پنهان می کنند وآن موهاراترنه می نامندوبامهره هایی با رنگ های مختلف آن را تزئین می کنندکه جلوه ای خاص به زیبائی مینا می دهد. تن پوش زنان بختیاری پیراهنی است بنام جومه یا جوه این پیراهن معمولا دو چاک در اطراف کمر دارد و تا پایین کمر می رسد و زیر آن دامن بسیار پرچینی به نام شولارقری می پوشند که برای تهیه آن گاه از تا متر پارچه استفاده می شود جلیقه (جلیزقه) روی پیراهن پوشیده می شود که از جنس مخمل است. همچنین زنان بازوبندی (بازی بند) نیز بدست می کنند که با مهره های رنگی و سنگ تزیین می شود. البته استفاده از آن خیلی عام نیست و بیشتر در عروسی پوشیده می شود. پوشش پایین تنه از شلواری معمولی و گیوه استفاده می شود. رنگ لباس زنان بختیاری الهام گرفته از طبیعت است. زنان و دختران جوان در لباسهای خود از رنگ های روشن استفاده می کنند ورنگ لباس خانم های مسن تیره است به دلیل احترام به سن و سال آن ها. بلوچ پوشاک مردان بلوچستان
پیراهن یا پیرام معمولی : پیرام را جامه یا جامگ می گفتند و برش و دوختن آن هنر زنان بلوچ بود . گریبان یا چاک یقه را با یک دکمه که بر درازی پیراهن دوخته می شد می بستند و بندینکی از نخ بر قسمت چپ زیق می دوختند دکمه را از طرف راست می بستند چاک زیق باریک بود و تا انتهای سینه ادامه داشت بر طرفین زیق دو آستین که آستینک می گفتند دوخته می شد دهانه آستین گشاد بود و دارای دو جیب چهار گوش در طرفین پهلو بود که امروزه این لباس تحت تأثیر مد گاهی کوتاه گاهی بلند و بستگی به مد روز و سلیقه پوشنده تغییر می کند.
پیراهن پراخ آستین(فراخ آستین) : این پیراهن از دو تکه بالا تنه و دامن تشکیل شده دامن گرد و گشاد و بلند آن تا زانو می رسد آستین آن بلند و لبه آستین کلوش و فراخ است در گذشته در مراسم جشن استفاده می شد. است در گذشته در مراسم جشن استفاده می شد.
شلوار : شلوار مردان بلوچ همانند شلوار مردان سیستانی پرچین و با لیفه های برگردان است محل کشیدن بند شلوار را نیپگ (نیفه پارسی ) می گویند . بند شلوار توسط بانوان بومی بافته می شود و برای دوخت آن از تا متر پارچه استفاده می کنند.
سواس وکوش : سواس را از برگ درختچه خودرو بیابانی به نام داز یا از پورگ که برگش بهتر و با دوام تر است می بافتند بدین ترتیب که برگ را در حالی که تر بود با سنگ می کوبیدند و می گذاشتند که خشک شود سپس از دو لیف که از همان جنس بود می بافتند و بعد لیف بند بر آن تعبیه می کردند و می پوشیدند. سواس غالبا با دوام بود.
ت ک ل : پای افزاری برای شبانها و مردم کم استطاعت بود . کفش از چرم دباغی شده گاو تهیه می شد (در ته کفش بانوان دو قطعه پوست به نام چوک روی هم م ی گذاشتند.) ته کفش را می بریدند و بعد سر کفش را روی آن قرار می دادند و با درفش آهنی که آنرا دکروش می گفتند و وسیله آهنی سر تیز بود آن را می دوختند. [ ]
چادر چهارگوش (سری) : امروزه چادری با طرح جدید میان بانوان بلوچ رواج پیدا کرده که در اصطلاح محلی سریک خوانده می شود. پارچه مستطیل شکلی است به طول متر و عرض متر که زنان آن را از درازا بر سر می اندازند و یک سر آن را به طرف شانه رها می کنند. پارچه آن معمولا از حریر و رنگهای روشن (قرمز زرد آبی بنفش سبز) است و از قسمت جنوب بلوچستان closhe به طرف شمال تا حدودی از تنوع رنگ آن کاسته می شود. زنان مسن از رنگ های تیره استفاده می کنند. این سرپوش به جای چادر در خانه استفاده می شود.
پیراهن : در گذشته تمام پیراهن بانوان closhe سوزن دوزی می شد ولی به علت سختی و ظریفی طرح ها امروزه سه تکه در پیراهن ز نان سوزن دوزی می شود که تکه بالا تنه را زی یا زیق به معنی یقه می گویند جیب لباس را گفتان یا گپتان و سر آستین را آستینک می گویند. این سوزن دوزی ها دارای نقش و نگاره های رنگارنگ و دوخت های متفاوت در مناطق مختلف بلوچستان
